In al het geschreeuw en de politieke rookgordijnen die werden opgetrokken rondom de aanvraag van het COA om in Parkflat de Valkenburcht in Oosterbeek een tijdelijk AZC te vestigen, viel ons iets op. Er werd vooral veel óver de huidige bewoners van de Valkenburcht gepraat, maar ze kwamen erg weinig zelf aan het woord. Deels door de hoge leeftijd van sommigen en hun soms beperkte mobiliteit. Gelukkig had onze wethouder Eveline Vink al het initiatief genomen voor extra gesprekken met bewoners van de Valkenburcht, samen met de burgemeester.
Toch groeide bij Rita Weeda en mijzelf de wens om ook vanuit de politiek nog een keer goed te gaan luisteren naar de huidige bewoners van de Valkenburcht. We hadden immers een belangrijke beslissing te nemen in de gemeenteraad. Ik woon met mijn gezin in de Valkenburcht, waardoor mijn man en ik al regelmatig mensen spraken en allerlei geluiden opvingen intern. Wat me daarbij opviel, was dat steeds vaker mijn buren zich niet wilden uitspreken. Er niet over wilden praten. In een kleine gemeenschap van ouderen, wat de Valkenburcht toch zeker is, telt de goede verstandhouding met de buren zwaar. En dan is het soms beter om je maar op de vlakte te houden en elkaar te vriend te houden.
Met dit als achtergrond besloten Rita en ik op korte termijn een inloop spreekuur te organiseren vanuit GroenLinks-PvdA. Ik stopte op vrijdagochtend briefjes in de bus met een uitnodiging voor zaterdag de hele dag. Met de contactgegevens erop van Rita en mijzelf. We ontvingen al snel een paar berichten van mensen die graag wilden langskomen.
Zaterdagochtend om 9.30 zaten we klaar. Rode roos in een groen vaasje, een rode en een groene keukenstoel naast elkaar, en de koffie was uiteraard warm. Je hebt niet veel nodig om zoiets te organiseren! Onze fractieleden Gijs (in de ochtend) en Merijn (deel van de middag) sloten gelukkig ook nog even aan. Want het liep storm. Van 9.30 tot 16.00 hebben we vrijwel onafgebroken gepraat. Mensen voelden zich door de vorm vrij om te vertellen – sommigen wachtten even tot een buurman of buurvrouw weer vertrokken was. En wij hadden alle tijd en ruimte om te luisteren.
We hebben in totaal 14 gesprekken gevoerd (waarvan 1 telefonisch met een mevrouw die wilde komen maar ziek geworden was) die in totaal 16 bewoners van de Valkenburcht representeerden. Twee van de bewoners hadden daarnaast ook nog een dochter bij zich (die dus niet in de Valkenburcht woonde). Allemaal bedankten ze ons voor dit initiatief en waren ze blij met ons te kunnen praten. Wat opviel: er wordt zeer genuanceerd gedacht. Met een breed scala aan meningen, en veel zorgen, maar vol begrip en wijsheid. Mijn buren hebben veel levenservaring – bijvoorbeeld ervaring met woningnood. Sommigen hadden ook eigen vluchtverhalen, of hadden zelf juist vluchtelingen opgevangen. Daardoor werden het heel mooie gesprekken.
Triest om te merken was dat de bedenkingen, angsten en zorgen die mensen bij ons uitten, voor een soms groot deel uit de lucht gegrepen zijn, of aangepraat, of zelfs voorgelogen. De mensen die de bron van dit soort spookverhalen zijn, mogen zich echt diep schamen – zij veroorzaken bij de bewoners van de Valkenburcht (en bij hun naasten) heel veel onrust en spanning.
Behalve dat het een ontzettend leuke dag was, leerden we er ook veel van. Alle verhalen die we hoorden konden we toetsen aan onze politieke inzet rondom dit onderwerp. En het heeft uiteraard mede bepaald hoe we ons hebben opgesteld. Dat is ongelofelijk waardevol.
Met dank aan de vele bewoners van de Valkenburcht die de moeite genomen hebben om bij ons langs te komen.